MEVZU İNSANLIK

ÇayımSigaram

New member
Mevzu kış olunca titriyor sesim...

Bir ağaç..;
Yapraklarını toprağa verdi vereli
Dirense de sert esen rüzgarlara
titriyor dalından köküne..
Son fırtınayı bekleyen,
gözü ağaçta toprağın;
açlığı çehresinden belirgin.
Ve kuşlar yuvasında tedirgin...

Mevzu kuş olunca seğiriyor gözüm...

Ya göç vakti kuşlara kış,
Yada güç vakti, bir dirhemlik kursağına
bir buğday danesi, ya bir ekmek kırıntısı...
Kuşlar ki özgürlüğü simgeler gökyüzünde,
Lakin fırtınalar kopup yağmur yağsa,
kuş yüreği kanatlarına gergin,
kanatlar yağmurlara yenilgin...

Mevzu yağmur olunca doluyor hüznüm...

Yuvasız insanlar umursuz bakışlarda
Paltosu eski, ayağı yalın kaldırımlarda,
Yüreği delinmiş, cebinden kan damlıyor
Bir saçak altında insanlık,
sağa sola kıvranıyor!
Yağmur ki, rahmeti müjdelerken,
İnsanlar merhametten edilgin!
Ki İnsanlık insanlardan bezgin!

Mevzu insan olunca sesim kesiliyor...

İnsan doğuyor da, insan kalamıyorsa,
Sesizce insanlığa ölesim geliyor!
Ölüm ki, insanlığa hayat veriyor...817

M.y
 
Üst